1. Sons Of The jackal                  
2. Undead Stillborn                     
3. Avenging Archangel   
4. Death Is My master   
5. Sepulchral Ghoul   
6. Seven Heads They Slumber   
7. Infernal Wrath   
8. Atomicide   
9. Ten Horns Arise   
10. Diabolist

Massacre Records

Coraz więcej wychodzi płyt z nowocześnie granym, masywnym thrashem. Miałem już przyjemność recenzować nowe płyty Horrorscope, After All, a teraz przyszedł czas na drugi album Holendrów z Legion Of The Damned. Trzeba tutaj od razu zaznaczyć, iż nie są to żadne żółtodzioby, bowiem panowie od wielu lat są obecni na scenie – wcześniej pod nazwą Occult ( dość kultowy w pewnych kręgach zespół o orientacji black/death ). Jednakże różne zawirowania prawne zmusiły ich do zmiany nazwy. I właśnie w moim odtwarzaczu kręci się „Sons Of The Jackal”

Powiem szczerze – lubię i dość często słucham tego typu płyt. Tu nie trzeba myśleć, dogłębnie analizować muzyki. Tutaj nóżka i łeb same chodzą w rytm tej muzy. To prosty, bezpośredni thrashowy kop w mordę. Muzyka podlana slayerową agresją i niektórymi patentami gitarowymi bogów tej muzyki ( posłuchajcie wstępu do „Undead Stillborn”, albo potężnego riffu w „Infernal Wrath”). I to jest piękne – dostajemy „na uszy” wielką dawkę agresji i potęgi tej muzyki. Czy trzeba czegoś więcej od takiej muzyki ?

Trudno na tym albumie wymienić poszczególne utwory – płyta jest niesamowicie równa, każdy kawałek to potężna dawka gitarowej agresji wsparta mocną perkusją i charakterystycznym charkotem Maurice`a Swinkelsa. Niektóre jego partie są nawet dość przebojowe ( posłuchajcie refrenu w utworze tytułowym ! ). Nie ma tutaj wielkiej finezji, ani onanizowania się swymi umiejętnościami grania na poszczególnych instrumentach. Ta muzyka postawiona jest na siłę przekazu i wielką energię “koncertową”, a nie na powolne odkrywanie smaczków techniczno-aranżacyjnych. Tak jak już powyżej wspomniałem, płyta stanowi monolit – każdy następny utwór zazębia się z poprzednim, nie ma numerów, które zdecydowanie wybijają się ponad resztę i nie ma także kompozycji nieudanych, które całą płytę “ściągnęłyby” w dół.

Warto podkreślić jeszcze doskonałe dla tego rodzaju muzyki brzmienie, z wyraźnie “wyrzuconymi” do przodu gitarami – co jest niewątpliwą zaletą „Sons Of The Jackal”. W metalu dominującym elementem są i być powinny gitary !!! - szkoda, że nie wszystkie zespoły sceny metalowej o tym pamiętają. Dodatkowo, brzmienie mimo, iż jest selektywne i odpowiednio “mięsiste”, nie jest pozbawione “brudu”, charakterystycznego dla zespołów, które hołdują metalowym “ideałom” lat osiemdziesiątych.

Jest natomiast jeden element ( a w zasadzie jego brak ), który powoduje, iż “Sons Of The Jackal”, a  w zasadzie jego nota nie będzie dość wysoka. Jako pieprzony tradycjonalista metalowy, uwielbiam i bardzo zwracam uwagę na solówki w utworach. A tutaj ? Po prostu jest ich brak !!! No, przepraszam, coś “solówkopodobnego” jest w “Undead Stillborn”. Ale to nie zmienia obrazu całości. Taka muzyka WYMAGA solówek, ostrych i wwiercających się w mózg !!! Nie mam najmniejszego pojęcia, DLACZEGO muzycy zrezygnowali z tego elementu muzycznego ! Przecież umiejętności im nie brak, czego dowodem są świetne płyty Occult. Nie rozumiem...

Jeżeli jesteście w stanie przełknąć rażący brak solówek, to czeka na Was płyta z bardzo agresywnym, ale i szybko wpadającym w ucho thrashowym materiałem, w którym pobrzmiewają echa Slayera i starej Sepultury. Proste i mocne grzańsko bez głębszych ideologii z odpowiednio zabarwionym siarą brzmieniem. Płyta zdecydowanie nie dla rozkochanych w delikatnych onanizujących muśnięciach gitary - neoclassical fanów !

Ocena – 7,5/10 ( z dobrymi solami byłoby pewnie z 9/10 )...