1. Uwertura Na Cześć Mrocznej Sztuki                 
2. Animus i Anima (Zawołanie)
3. Alchemia Samotności
4. Persefona (Transmutacja Animy)
5. Daimonion (Damnacja)
6. Noc Upiorów
7. Koda: Pieśń Hermesa

 

Produkcja własna 

 

 

 

 

 

 

 

 

I po raz drugi mam przyjemność zgłębiać fascynujący świat muzyki Korsarza, zespołu funkcjonującego gdzież na „rubieżach” polskiej sceny z muzyką ciężką. „Niezaufanie” jak twierdzą autorzy nie jest regularną „dużą” płytą ( nawet sam czas trwania jasno wskazuje, iż nie jest to longplay ), tylko jakby pewną „przygrywką”, „pomostem” między „Galerią...”, a drugim krążkiem.

Nie jest to jednak materiał zrobiony jako „zapchajdziura”, znów mamy do czynienia z głębokim konceptem myślowo – wokalnym, z mnóstwem przenośni, niedopowiedzeń i wielkim polem do popisu dla interpretatorów tekstów. Także, tutaj niewiele się zmieniło, choć oczywiście koncept liryczny „Galerii” był o wiele obszerniejszy i chyba „głębszy”. No ale nie oczekujmy kolejnej lirycznej „epopei” – to tylko swoisty MCD.

Największe zmiany w stosunku do „Galerii...” zaszły w warstwie muzycznej. Korsarz „wychodzi” powoli z muzycznej ascezy, charakterystycznej dla klasyki muzyki gotyckiej, sukcesywnie „zabudowując” przestrzeń wokół wokaliz. I tutaj mam największe ALE w stosunku do „Niezaufania”. Ja rozumiem, że całość została nagrana „domowymi” sposobami, i o ile do klawiszy nie mogę absolutnie się przyczepić, to ścieżki gitary nadal brzmią bardzo amatorsko. I o ile na „Galerii” niezbyt to razi ( z uwagi na fakt, iż ścieżek gitarowych wiele tam nie ma ), to na omawianym materiale, aż za bardzo rzuca się w „uszy”. Gitara brzmi cieniutko, zupełnie nieprzekonująco, bardzo amatorsko. Aż szkoda, bowiem odpowiednio „ciężkie” i „klimatyczne” brzmienie wiosła tylko uwypukliłoby dramaturgię całego materiału. Nieco lepiej na tym tle brzmią partie automatu perkusyjnego, które tylko w niektórych utworach ( „Uwertura na cześć Mrocznej Sztuki ) rażą brakiem odpowiedniego brzmienia.

Jeżeli chodzi o warstwę wokalną, to tutaj, tak samo jak w przypadku „Galerii...” nie będę bawił się w jakiekolwiek interpretacje, bowiem tyle jest tutaj niedopowiedzeń, tyle przenośni, że każdy, obdarzony choć odrobiną wyobraźni ma pełne pole do popisu. Zatrzymując się na chwilkę przy samych wokalach, należy zwrócić uwagę na ich większe urozmaicenie w stosunku do poprzedniego materiału i tutaj chodzi mi nie tylko o gościnne kobiece deklamacje ( „Animus i Anima ( Zawołanie )” i „Persefona ( Transmutacja Animy )” ), ale także sposób artykułowania poszczególnych fraz przez wokalistę – Krzyśka Bigaja. Również nakładanie na siebie wokali brzmi bardzo ciekawie i wypada tylko z wypiekami na twarzy oczekiwać „dużego” materiału.

Koncept oparty na miłości, jej poszukiwaniu - ukazany całkowicie odmiennie od przyjętych muzycznych kanonów jest szalenie ciekawy, wręcz zmusza do zastanowienia się nad istotą tego uczucia jako czegoś co potrafi przezwyciężyć wszystko, co potrafi zbudować potęgę, ale i zniszczyć tak jak nic innego na tym świecie. Zachęcam gorąco do zapoznania się z tekstami „Niezaufania”. Kto wie, być może niektórzy słuchacze znajdą odpowiedzi na dręczące ich pytania, znajdą ukojenie swych rozterek. Kto wie....

Cieszę się, że w naszym kraju funkcjonują takie projekty jak Korsarz, zupełnie odmiennie od wszechobecnego chłamu, projekty całkowicie niezależne od wszelkich „mód” i trendów. Może i nie zdobędzie Korsarz wielkiej popularności, ale jest to bardzo wiarygodny zespół, mający wielki potencjał i nie mogę się już doczekać drugiej dużej płyty. Jeżeli „Niezaufanie” miało wyostrzyć apetyt w oczekiwaniu na nią, to wg. mnie spełniło swą rolę doskonale. Żeby jeszcze tylko gitara brzmiała lepiej....

Ocena 7,5/10